وقتی زغال با دستان تو همنوا وبر کاغذ نقشی ،دوباره شاخه ی سبز میشود که پرندگان روی آن آواز سر میدهند و سا یه بانی دربرابر سفیدی کاغذو سایه بانی برای تنهای های من.
2 نوشته شده در سه شنبه چهارم مرداد 1384ساعت 10:59 توسط مجید بوشهری
امروزماسك های رنگارنگ گم كردم تابا خودم تنها باشم.به زندگیم فکر کنم آری زندگیم همیشه فرار از ترسها یا رفع ترسها بوده
اگرها، همیشه حرف اول رادر زندگیم زدنند(اگر نشود چی میشه؟)
هیچ کس نیست که بگوید: ای کودک از این بهشت بیرون بیا ترس را درآ غوش بگیرو درد را درک کن از آن فرار نکن .
هر چیز اول و آخری دارد، دوره کمال گرایی تمام شده، بیبن یادت تو پادگان آرزو داشتی یک روز آن پوتین کذایی در بیاوری و فقط یک چای داغ را بی دلواپسی بنوشی.
این را باید با اولین سیلی تو بازی زندگی یاد میگرفتی که شیطان هم سهمی از این بازی دارد و هیچ وقت از سهمش صرف نظر نمی کند.
بهشت کودکی را فراموش کن وبه بهشتی دیگر فکر کن .
دانم كه آنچه خواهی ازین بازگشت، چیست:
این در به صبر كوفتن، از درد بی كسی است.
دانم كه اشك گرم تو دیگر دروغ نیست:
چون مرهمی، صدای تو، با درد من یكی است.
2 نوشته شده در چهارشنبه هشتم تیر 1384ساعت 20:3 توسط مجید بوشهری
همه جا سفید،زمین زیر پای من،زمین مال من و من مال زمین گوش کن
خاکی باش سرت بگذر روی سنگ
میشنوی
صدای قلبم هنوز میزند آره هنوز می زند
می دانی برای چی می تپد ؟
چون گمشدهاش را پیدا کرد ،آن گمشده اش تورا میگویم
جا نخور نترس ،من آدمم
تورا بعد سالها در به دری پیدا کردم
آهای آهوی ترسو
نگو نمی توانم تو را تحمل کنی
ببین این قلب چگونه عاشقانه تا ابد مرا تحمل می کند
به آوازم گوش نده تصویرمرااز خاطر نیست کن ولی بدان من باز هستم
برای من هیچ خیالی نیست گل در جام آب فاسد، پر پر شود یا بر شاخه ای زیر آفتاب
مهم ابن که قبل از پرپر شدن شکفتنش کشف کنم
ببین من فهیدم چی از دنیا می خوام پس خودم زندگیم با جسارت طراحی میکنم نه کس دیگر
من امروز با گوته همنوا می شو م به تو می گویم تو را دوست دارم به تو هیچ ارتباطی ندارد
که بپسندی یا نپسندی و نه دیگران
برای همین آسوده زیر خاک هنوز نفس
می کشم
نوشته شده در شنبه بیست و یکم خرداد 1384ساعت 9:19 توسط مجید بوشهری
تبلیغات 